Ας αναφερθώ και σε μια εντελώς προσωπική εμπειρία. Τον Αύγουστο φιλοξενήθηκα στον ξενώνα καρκινοπαθών του Θεαγενείου στην Πυλαία Θεσσαλονίκης για να ολοκληρώσω τη θεραπεία μου. Για να μετακινηθεί κανείς από το ένα σημείο στο άλλο υπάρχει ένα αστικό, το 11Β, το οποίο μας έπαιρνε από τον ξενώνα και μας κατέβαζε στο νοσοκομείο. Δεν τελειώναμε όμως όλοι μαζί τη θεραπεία μας και ήμασταν υποχρεωμένοι να περιμένουμε το αστικό το οποίο περνούσε κατά τις 12 και 7 λεπτά από το νοσοκομείο για να μας μεταφέρει πίσω. Αποφάσισα μια μέρα να πάρω το αστικό 11 για να δω που θα κάνει την τελευταία του στάση. Ήταν το τέρμα Πυλαίας. Από εκεί μέχρι τον ξενώνα η απόσταση είναι περίπου 800 μέτρα και καθόλου βολική η διαδρομή για έναν καρκινοπαθή που δεν πρέπει να εκτεθεί στον ήλιο. Παραπονέθηκα στον οδηγό του αστικού και η αντίδραση του ήταν η αναμενόμενη ενός υπαλλήλου που δεν έχει την ευθύνη. Την επόμενη μέρα όμως έκανα το ίδιο δρομολόγιο με άλλες δυο ασθενείς και αυτή την φορά μας έστειλαν ελεγκτές να ελέγξουν αν είχαμε εισιτήρια. Αυτός ήταν ο φόβος τους μην τυχόν και οι καρκινοπαθείς ήταν λαθρεπιβάτες. Κάναμε μια κουβέντα παρα πολύ σύντομη με τη γραμματέα της διοικητού του νοσοκομείου , η οποία τελικά μας παρέπεμψε στην υπεύθυνη που ρύθμιζε τα δρομολόγια. Η συγκεκριμένη κυρία μας είπε πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι γιατί επρόκειτο για μια ιδιωτική επιχείρηση και πολλές φορές ζήτησαν αλλαγές στα δρομολόγια αλλά δεν εισακούστηκαν. Να μην ξεχάσω να αναφέρω ότι αυτό το ίδιο αστικό το οποίο δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει τους καρκινοπαθείς το πρωί μέχρι το μεσημέρι, πέρναγε από τον ξενώνα τις απογευματινές ώρες ανά μισή ώρα σχεδόν χωρίς να ανεβαίνει ούτε ένας επιβάτης. Δηλαδή για να καταλάβουν αυτοί που δεν κατάλαβαν το αστικό φοβόταν να πάρει τους καρκινοπαθείς τις πρωινές ώρες μήπως και δεν έχει κέρδη ως εταιρεία και ερχόταν κάθε μισάωρο μπροστά από τον ξενώνα τα απογεύματα χωρίς να έχει επιβάτες. Δεν ξέρω τι μυαλά κουβαλάνε οι ιθύνοντες των αστικών συγκοινωνιών στη συμπρωτεύουσα αλλά θα ήθελα πραγματικά να ζήσουν μια παρομοια ταλαιπωρία για να καταλάβουν ότι εκτός από το να σκέφτονται τα υποτιθέμενα κέρδη τους, πρέπει να δείξουν και το ανθρώπινο πρόσωπό τους. Αυτά από μια ταλαιπωρημένη καρκινοπαθή, εμένα.

Υποβολή ερωτήσεων σε καθημερινή εκπομπή της Net fm μέσω e-mail κατόπιν αιτήματος των παρουσιαστών δημοσιογράφων, οι οποίοι θα έπαιρναν συνέντευξη από τον Γ.Παπανδρέου και θα χρησιμοποιούσαν τις ερωτήσεις που θα λάμβαναν από εμάς τους ακροατές. Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011 18:24:54 Προς : netfm@ert.gr Ερωτηματολόγιο: 1)Γιατί επιλέγει τώρα ο κ.Παπανδρέου αυτήν την επικοινωνία με τους πολίτες; Για να σφυγμομετρήσει την κοινή γνώμη; 2) Μετά από αυτά τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση του πόσο σοσιαλιστής νιώθει; Δεν είναι παράλογο να συνεχίσει να λέγεται το κόμμα του ΠΑΣΟΚ; Τι θα περιγράφει στο εξής η λέξη «σοσιαλιστικό» και η λέξη « κίνημα»; 3) Τα μέτρα που παίρνει είναι πολύ άδικα. Με ποιο σκεπτικό πιστεύει ότι θα συνεχίσει να πολιτεύεται και να έχει την αποδοχή του απλού Έλληνα πολίτη; 4) Γιατί έστησαν τόσες πολλές εξεταστικές επιτροπές ενώ γνώριζαν εκ των προτέρων ότι όλα αυτά τα αδικήματα των πολιτικών προσώπων έχουν παραγραφεί; 5) Πού είναι το κυνηγητό όλων εκείνων που κατάγγελλε ο πρωθυπουργός όσο ήταν στην αντιπολίτευση και πεισματικά επεσήμανε ότι θα «πληρώσουν» ώστε να σταματήσουν κάποιοι να ζουν εις υγείαν των κορόιδων; 6) Τελικά το αποτέλεσμα ήταν να πληρώσουν τα σπασμένα τα κορόιδα. Πώς αλλιώς εξηγείται αυτή η φοροεπιδρομή και οι έμμεσοι φόροι που θα πλήξουν όπως και να’χει τον μικρό και μεσαίο πολίτη; 7) Πώς θα καλύψει ένας χαμηλοσυνταξιούχος τις ανάγκες του; Τι θα πρωτοπληρώσει; Τους έμμεσους φόρους; Το εισιτήριο στο νοσοκομείο; Τα φάρμακά του; Το φαγητό του; Θα μπορούσε ο κ.Παπανδρέου να ζήσει με μια πενιχρή σύνταξη και με τόσο φορτίο; 8) Τα έχουν βάλει με την εργασία. Αυτό θέλει το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε. και η Ε.Κ.Τ.; Να δουν όλους τους Έλληνες άνεργους; Μέχρι πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Οι άνεργοι είναι ζωντανοί νεκροί. Δεν έχουν τίποτε να ελπίζουν και το μόνο που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι ένα γκρίζο έως μαύρο παρόν και μέλλον, όπως δείχνουν τα πράγματα. Τι θα γίνει σχετικά με την ανεργία; Δεν ασχολείται κανείς σοβαρά με το θέμα αυτό. 9) Το σύνθημα περί των αντιεξουσιαστών στην εξουσία δεν ήταν καθόλου επιτυχημένο. Αυτά τα βαρύγδουπα ας τα αφήσουν για κανέναν άλλο χώρο και όχι για να κάνουμε πλακίτσες με τον πόνο των πολιτών που βρίσκονται σε τραγικά αδιέξοδα στη ζωή τους. 10) Γιατί χρηματοδοτούνται οι Μ.Κ.Ο. για να ασχοληθούν με προγράμματα για την ανεργία μαζί με τον ΟΑΕΔ; Τι δουλειά έχουν αυτές οι οργανώσεις με την ανεργία και την απασχόληση ενώ υπάρχουν συγκεκριμένοι φορείς που ασχολούνται έτσι κι αλλιώς με το θέμα αυτό; Αυτές ήταν οι δικές μου ερωτήσεις. Ποιος ξέρει τι ερωτήσεις δέχτηκαν και πόσο εξαγριωμένοι ήταν οι άνθρωποι που έστειλαν τις δικές του ο καθένας κι έτσι αυτή η συνέντευξη δεν έγινε ποτέ.

Πρέπει κάποια στιγμή να μάθουμε τι σημαίνει ελευθερία λόγου και πότε κάποιος με αυτά που λέει θίγει πράγματι έναν ή περισσότερους ανθρώπους. Δεν εννοώ τόσο να υπάρχουν νόμοι που κατοχυρώνουν τα όρια, νομίζω άλλωστε πως αυτοί ήδη υπάρχουν. Αλλά αυτό που πηγάζει απο μέσα μας ως αντίδραση την ώρα που ερχόμαστε σε επαφη με ένα κείμενο. Πως μπορεί να υπάρχει διάλογος, αν δεν είμαστε σε θέση να αποδεχτούμε την διαφορετική άποψη; Πως μπορούμε να ισχυριστούμε ότι μας αρέσει η ελευθερία αλλά δεν μπορούμε να ανεχτούμε την διαφορετική άποψη; Δεν το καταλαβαίνω.

Αφού μπορώ να κρίνω την ποιοτητα της δημοκρατίας που ζω ως πολίτης της Ελλάδας γιατί να μην μπορώ να κρίνω και τις αποφάσεις της δικαιοσύνης; Η δικαιοσύνη δεν είναι μέρος της λειτουργίας της δημοκρατίας; Γιατί είναι αλάνθαστες οι αποφάσεις που λαμβάνονται απο τους λειτουργούς της; Γιατί κάποιοι είναι πιο προνομιούχοι; Η δημοκρατία το θέλει κι αυτό; Γιατί καποιοι επειδη είναι δικαστικοι ή δικηγοροι είναι πιο ίσοι εναντι του Συντάγματος απο ολους τους υπόλοιπους που δεν είναι; Είχα πάει κάποτε στον εισαγγελέα της Καβάλας και περιμένοντας στη σειρά, ήρθε μια δικηγόρος, ψηφοφόρος του Πασοκ, και μου λεει:'' προηγούνται οι δικηγόροι...!'' Πω πω!!!!! Οι δικηγόροι! Αν έδειχναν τέτοιον ζήλο και για την πάταξη του εμπορίου των ναρκωτικών δεν θα είχαμε πρόβλημα τώρα πως να αποτοξινωθούν τόσα πολλά θύματα του εφιάλτη αυτού. Και φυσικά δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά. Είναι και πολλά άλλα ζητήματα.

Θα επιβιώσουμε τελικά ή θα πεθάνουμε...γιατρέ;

Εγω χάρηκα που οι Ευρωπαίοι, οι πολιτισμένοι, δέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες τον Έλληνα Πρωθυπουργό.Είναι απο τα λίγα καλα που βλέπουμε να γίνονται και να έχουν σχέση με την Ελλάδα και τους Έλληνες τελευταία. Το θέμα είναι αν μετα απο αυτές τις επισκέψεις, τις απαραίτητες, θα υπάρχει θετική εξέλιξη και για την πορεία της χώρας μας. Θα μας κρίνουν επιεικώς οι τροϊκανοί ή θα μας καταδικάσουν σε ακόμη πιο αυστηρά μέτρα μετα την καταθεση της έκθεσης τους τον Σεπτέμβριο; Είμαστε ο λαός που δεν έχει πλέον σχέδια για το κοντινό του μέλλον. Δεν μπορεί αλλωστε να έχει. Είμαστε ο λαός που δεν μπορεί πλεον να κάνει όνειρα γιατί δεν του επιτρέπεται πλέον να εχει αυτήν την πολυτέλεια. Ζούμε την καταδίκη μας απο τους ίδιους τους εκπροσώπους που ψηφισαμε για να μας εκπροσωπήσουν και στη Βουλή των Ελλήνων και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Τέτοια καταντια κανεις δεν την φανταζόταν. Όχι τουλάχιστον εκείνοι που δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι... Οι νέοι άνθρωποι που δεν προλαβαν καν να ενηλικιωθούν και θα πρέπει να σηκώσουν τα βάρη των πράξεων κάποιων άλλων! Αλλη μια φορά επιβεβαιώνεται η φράση: Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσιν τέκνα. Αλλά εδω δεν πρόκειται μόνο για τους γονείς, εδω πρόκειται για γενεες επι γενεών Ελλήνων που τελικά αποδείχτηκε ότι μπροστά στο δίλημμα τι να επιλέξει κανείς την αρετή ή την κακία, όχι απλα επέλεξαν την κακία, κατα τον μύθο του Ηρακλή,αλλά έπεσαν σαν τις ακρίδες στο μέλι χωρίς καμια ντροπή και τύψη. Είναι ο ασθενής καταδικασμένος σε θάνατο άραγε γιατρέ μου; Για να δούμε... Το πόρισμα της Τρόϊκας θα δείξει...